Κείμενο της Δώρας Αυγέρη στην ΕΦΣΥΝ

Ο μασκαρεμένος λύκος…

Δεν είναι, φυσικά, μόνον η γη που γυρίζει κατά τον Γαλιλαίο. Ούτε μόνον το εκλογικό αποτέλεσμα, όπως βεβαίωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι μια ολόκληρη κοινωνία που κινείται, η ελληνική, και που σιγά σιγά αποκολλάται από στερεότυπα, θέσφατα και παγωμένες δομές. Το απέδειξε πολλές φορές πριν κάποια χρόνια, όταν τόλμησε, ξεκουνήθηκε από τους καναπέδες, γέμισε πλατείες, αμφισβήτησε το κάθε βόλεμα. Με την ίδια τόλμη έφθασε, τότε, ως την κάλπη…
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει την ελληνική κοινότητα να φαντάζει τώρα νοσταλγός της συντήρησης και της επιστροφής σε ένα πικρόγευστο παρελθόν; Ποιος την ξεγελάει σε αυτό το μασκάρεμα του λύκου, με τη δανεική προβιά; Μάλλον η αιτία ονομάζεται κόπωση από μια πολυετή ανηφόρα, όταν η Αριστερά ήταν αυτή που την έφερε στο ισιάδι. Στα δύσκολα κλήθηκε να αποκαταστήσει ισορροπίες, να επιλέξει ανάμεσα στο γερό κουμάντο του καραβιού, εν μέσω τρικυμίας και στην παράδοσή του στα χέρια των εντεταλμένων πλοηγών. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν που η Αριστερά τόλμησε να ανεβεί στη γέφυρα, από το να γκρινιάζει στα αμπάρια, τα φορτωμένα με αντίλογο. Θα ήταν ένας βολικός ρόλος για όλους όσοι ονειρεύονταν να εισπράξουν τα γενναία ασφάλιστρα από το βούλιαγμα του πλοίου. Είναι γνώριμη η μέθοδος στα ναυτικά πράγματα, δοκιμασμένη πάντα από τους λίγους εις βάρος των πολλών. Τη συνοδεύει η αδιαφορία για τις ζωές που χάνονται -κυριολεκτικά ή μεταφορικά -, μέριμνα για την ασύδοτη κερδοφορία. Κι όταν τα πράγματα ζορίζουν, όπως για παράδειγμα στη μετακατοχική περίοδο, κάθε επόμενος ( απλή αλλαγή ονομάτων, όχι πλεύσης ) δίνει συγχωροχάρτι στους προηγούμενους κι ο χορός καλά κρατεί. Άλλωστε, η συντήρηση, θεωρώντας ότι τα πάντα στη χώρα είναι πακτωμένα, οι καρέκλες έχουν ονοματεπώνυμα οικογενειοκρατίας, το κράτος έχει ταμπέλα ιδιοκτησίας, στην πραγματικότητα ποτέ δεν πίστεψε ότι θα υπάρξει ουσιαστική αλλαγή από την οποία θα βρεθεί εκτεθειμένη. Κι όταν αυτό συνέβη, την τελευταία τετραετία, την ανάγκασε να αναζητήσει πλαστά πιστοποιητικά μεταμέλειας για να ξαναβρεθεί στην τιμονιέρα, τώρα που μοιάζει να γίνεται η θάλασσα γιαούρτι.
Το όχι δημοφιλές- ακόμη και στην παράταξή του- τέκνο του επίτιμου μετατράπηκε σε τιμητή, προσποιείται τώρα τον επαναστάτη. Για μια ακόμη φορά χωρίς αιτία. Η απώλεια του τσιφλικιού κατάφερε να ενώσει ακόμη και τους ετερογενείς πόλους, από την άκρα δεξιά ως τον ακραίο φιλελευθερισμό, με γέφυρα το απολεσθέν γκουβέρνο. Μετά την κρίσιμη τελευταία τετραετία των αλλαγών, που απαιτούσαν τεράστια αποθέματα θάρρους, από μια κοινωνία που δεν διέθετε ανάλογο οικονομικό αποθεματικό, εμφανίζεται τώρα ο γνωστός καπηλευτής της ομαδικής προσπάθειας. Αποπειράται ο μοσχαναθρεμμένος της αντιπολίτευσης να πείσει ότι θα ξεκουράσει τους πολίτες, ότι είναι αυτός που θα σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα, για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ωστόσο, δεν είναι παρά ο ιδανικός παίκτης για να μετατρέψει την κοπιώδη διαφαινόμενη ελληνική νίκη σε ήττα, το γκολ σε αυτογκόλ.

*Της Δώρας Αυγέρη
Υποψήφιας Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ
στη Β’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης

Κείμενο Δώρας Αυγέρη στην ΑΥΓΗ 26/06/19

Ψηφίζω, άρα αποφασί-ζω

Υπάρχει μια θεατρική άσκηση, που ονομάζεται “Το δημιουργικό ΝΑΙ”. Ο πρώτος της ομάδας οφείλει να καταθέσει μια πρόταση και ο κάθε επόμενος συμφωνεί, προσθέτοντας ένα δημιουργικό συμπλήρωμα. Εκφράζεται με το “Ναι, και…”. Φερ’ ειπείν στην πρόταση “Πάμε μια βόλτα…”, ο επόμενος θα μπορούσε να απαντήσει “Ναι, και να πάρουμε τον Σπύρο μαζί μας…” και ούτω καθ’ εξής. Πρόκειται για μια δοκιμασία αντιπαράθεσης με το “στείρο όχι”, όπως αυτό θα μπορούσε να εκφρασθεί με την άρνηση συμμετοχής των νέων στις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Τείνει να εξομοιωθεί με πράξη αντίστασης η αποχή των νεαρών ψηφοφόρων από την εκλογική διαδικασία. Δε θέλει ιδιαίτερη φιλοσοφία πως αυτοί που υποδαυλίζουν μια τέτοια παραπλάνηση κατάγονται από τον πολιτικό χώρο που θα έβγαινε ευνοημένος από μια ανάλογη στείρα άρνηση: τη συντήρηση, την παράταξη που εκφράζει την επιθυμία να ψηφίσουν μόνον αυτοί οι οποίοι μισούν τις αλλαγές, την επικοινωνία με το ρηξικέλευθο σήμερα, την ριζοσπαστική ανανέωση.

Με δεδομένο ότι ανάμεσα στις διεκδικήσεις των νέων πρώτη θέση κατέχει ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία τους, πως θα μπορούσε κάποιος να απέχει από μια μοναδική ευκαιρία υπεράσπισής τους; Σε ηλικίες στις οποίες ο συμβιβασμός αποτελεί μια μισητή λέξη, κάθε συμφωνία με το διάβολο της συντήρησης ισοδυναμεί με απώλεια ψυχής. Δεν είστε αυτοί που μάχεσθε για το παραμικρό αναφαίρετο δικαίωμά σας -και καλά κάνετε; Πως γίνεται να απεμπολήσετε το κυριότερο και σημαντικότερο από αυτά;

Και δεν είναι μόνον δικαίωμα, είναι υποχρέωση. Για την ακρίβεια, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία ανάληψης ευθύνης. Σε ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φυγοπονία ή φυγομαχία, η προσέλευση στις κάλπες απαντάει σαν κατηγορηματική και αποφασιστική θέση απέναντι σε κάθε ευκολία. Ταυτοχρόνως, διαγράφεται η όποια  αφορμή για τρολάρισμα από όσους εξαντλούν τη δημοκρατία σε διαδικτυακές ευκολίες. Το “Ψηφίζω, άρα αποφασίζω” δε σταματάει την ισχύ του σε κανένα ηλικιακά σύνορο. Φτάνει σε κάθε έναν που αρνείται να παραιτηθεί από τα δικαιώματα,  τις ευθύνες του, τη ζωή του.

Θεοδώρα( Δώρα) Αυγέρη

Δημοσιογράφος ΕΡΤ3-

Υποψήφια Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Β΄ Θεσσαλονίκης