Μένουμε σπίτι, δεν καθόμαστε στα αυγά μας

Μένουμε σπίτι, δεν σημαίνει καθόμαστε στα αυγά μας. Όλες αυτές τις μέρες βρίσκομαι στο σπίτι μου στη Νέα Κερασιά του δήμου Θερμαϊκού. Δεν πρέπει να πάω στο γραφείο, αλλά έχει γίνει γραφείο το σπίτι. Μέσω διαδικτύου συζητώ καθημερινά με τους συνεργάτες μου, ενημερώνομαι και επικοινωνώ με όποιον χρειάζεται για να έχω πλήρη εικόνα. Και παρεμβαίνουμε. Στη μάχη κατά του κορωνοϊού εκτυλίσσονται και πολλές άλλες παράλληλες μάχες, τις οποίες καλούμαστε να δώσουμε από την ίδια θέση ευθύνης. Συνεχίζουμε να καταθέτουμε ερωτήσεις στη Βουλή, να κινητοποιούμαστε για νέα προβλήματα που ανακύπτουν, όπως η επιστροφή των Ελλήνων φοιτητών από τη Βρετανία, η κατάσταση των ΜΕΘ στα νοσοκομεία της Βόρειας Ελλάδας, οι διακοπές ρεύματος σε οικισμούς Ρομά, οι ηλικιωμένοι που μένουν μόνοι χωρίς θέρμανση, και άλλα πολλά. Είναι συλλογική η προσπάθεια κι όχι ενός ανδρός αρχή.

Οι συνήθειές μου προσαρμόζονται, αλλά οι καθημερινές ασχολίες δεν έχουν αλλάξει. Και θα σιδερώσεις, και θα καθαρίσεις, και θα ετοιμάσεις φαγητό, και θα διαβάσεις, και θα συζητήσεις με τον σύντροφό σου, και θα βοηθήσεις την ηλικιωμένη μάνα σου που ζει μόνη της. Ό,τι κάνουν οι πολλοί. Μου λείπει η φυσική επαφή με τους ανθρώπους στις γειτονιές και προσπαθώ να την αναπληρώσω με την τεχνολογία. Όμως, ο χρόνος δεν περισσεύει ούτε τώρα.

Δεν είναι μόνο η άσκοπη μετακίνηση που μας βάζει σε κίνδυνο, αλλά και η άσκοπη αδράνεια του μυαλού. Δεν μπορούμε να μην σκεφτόμαστε πόσο λάθος είναι η υποβάθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Κι επειδή ήδη η πανδημία του κορωνοϊού γίνεται ξανά κρίση για τους οικονομικά ευάλωτους, από τώρα σκεφτόμαστε πώς θα επανέλθουμε δριμύτερα στο σχέδιο ενίσχυσης της δημόσιας υγείας. Θα τα ξαναπούμε εκ του σύνεγγυς, υγιείς και δυνατότεροι. Έως τότε, μένουμε σπίτια μας, που είναι όχι οχυρά, αλλά κύτταρα ζωής.

Συνέντευξη στην εφημερίδα “Καρφίτσα” και τον δημοσιογράφο Γιώργο Νεοχωρίτη


Oι κυβερνώντες ακούν την κραυγή αγωνίας από τη Β’ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Γ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ»;

Στην Ιρλανδία η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι εντάσσει τις ιδιωτικές κλινικές στο δημόσιο σύστημα της χώρας για όσο διαρκέσει η κρίση πανδημίας. Περί τα 2.000 κρεβάτια, εννέα εργαστήρια και χιλιάδες προσωπικού εγγράφονται στο δημόσιο σύστημα, όπως ανακοίνωσε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση μοιράζει χρήμα στις ιδιωτικές κλινικές και χειροκρότημα στα δημόσια νοσοκομεία. Απ’ όλη τη χώρα ακούγονται ολοένα και περισσότερες κραυγές αγωνίας. Στη Β’ ΜΕΘ του νοσοκομείου «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ» της Θεσσαλονίκης ο διευθυντής και το προσωπικό μιλούν για δραματική κατάσταση, εξαιτίας των σοβαρών ελλείψεων σε μέσα προστασίας, ακόμη και μάσκες. Και κάνουν έκκληση προς όποιον μπορεί να βοηθήσει.

Τα ωραία μεγάλα λόγια δεν αρκούν. Ας αφήσουν οι κυβερνώντες τις ιδεοληψίες τους κι ας στηρίξουν ουσιαστικά το ΕΣΥ. Δεν αρκεί να ντύσουμε -όπως λένε κάποιοι- την Ελλάδα στα γαλανόλευκα για να υπάρχει εθνική ομοψυχία. Αυτή τη δύσκολη ώρα χρειάζεται να «ντύσουμε» και να θωρακίσουμε γιατρούς και νοσηλευτές με στολές, μάσκες και ό,τι άλλο ειδικό μέσο προστασίας χρειάζονται επειγόντως, για να δώσουν τον αγώνα στις ΜΕΘ, να κρατηθεί το ηθικό όλων ψηλά, να σωθούν ζωές.

Δεν θα μείνουμε αναίσθητοι

Άρθρο στο Speedynews.gr

Τα περιοριστικά μέτρα μετακίνησης για την αποφυγή διασποράς του κορoνοϊού έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να μεταβάλουν δραματικά την καθημερινότητά μας. Οι περισσότεροι αναζητούμε διαφυγή στο διαδίκτυο, εκεί όπου συγκεντρώνεται πλέον η συντριπτική πλειοψηφία του ενδιαφέροντος και μπορεί να εκτονώνεται εξ αποστάσεως-για πόσο άραγε- η ανάγκη για κοινωνική επαφή. Η επιθυμία της εξόδου και της συνάντησης.

Νέες κοινότητες, νέα διάσταση της δημόσιας σφαίρας. Στο Facebook, το Instagram, το Netflix, τις διαδικτυακές εκδόσεις των μεγάλων εφημερίδων, τα ειδησεογραφικά σάιτ, το Youtube και σε πλήθος άλλων εφαρμογών, από  γυμναστική μέχρι ηλεκτρονικά  ημερολόγια, ο κόσμος κοιμάται και ξυπνά δικτυωμένος. Από μακριά, με μόνη επαφή αυτή του δαχτύλου στην οθόνη της συσκευής.

Η αναγκαιότητα της παραμονής στο σπίτι δεν αμφισβητείται. Είναι η άμυνα απέναντι στον κορoνοϊό, μιας και το κράτος δεν φαίνεται να κόπτεται ιδιαίτερα για την αντεπίθεσή μας, που είναι τα τεστ ανίχνευσης του ιού. Δεν γνωρίζουμε πόσο θα διαρκέσει όλο αυτό. Αλλά, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι θα αφήσει σημάδι στο σώμα της κοινωνίας. Ακόμη και στα δικά μας.  Τα κιλά προστίθενται, οι θερμίδες δεν χρειάζονται γιατί δεν καίγονται, τα κορμιά παχαίνουν, οι αισθήσεις αδυνατίζουν…Όσο απαγορεύεται να αγγίζεις, τόσο η αφή θα ξεθωριάζει. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν βρεθήκαμε τόσο μαζικά αποκομμένοι απ’ όλα εκείνα τα στοιχεία που μας ξεχωρίζουν ως ανθρώπους. Τη φυσική επαφή με τον δίπλα, τον συγκαθιστό χορό. Μοιάζει σαν ειρωνεία το γεγονός ότι ο κορoνοϊός χτυπά πραγματικά τις αισθήσεις της γεύσης και της όσφρησης. Παροδική η απώλεια, αν κάποιος βγει αλώβητος από αυτή την αναμέτρηση.
Η επόμενη μέρα, μετά από αυτή την μάχη,  δεν θα μας βρει αναίσθητους. Ο αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία θα περάσει ξανά μέσα από την αναζήτηση της επαφή μας με τον άλλον. Αυτήν που μας στήριξε στα πιο δύσκολα και μας έκανε συνανθρώπους. Δηλαδή, πραγματικούς ανθρώπους.

#ΑπόΚοντά – Η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης

Άρθρο στο speedynews.gr

Κανείς δεν ξέρει αν ξημερώνει μια νέα μέρα ή μια νέα εποχή. Η πανδημία του κορωνοϊού μονοπωλεί τις συζητήσεις και καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας. Κλεισμένοι στα σπίτια τους, οι άνθρωποι δίνουν μια μεγάλη μάχη για την υγεία των ίδιων και των συνανθρώπων τους. Κυρίως, δίνουν μια μάχη απέναντι στον φόβο. Παρά τα fake news, που δημιούργησαν κλίμα και τελικά έστρωσαν το χαλί για την απαγόρευση της κυκλοφορίας, οι συμπολίτες μας τήρησαν και τηρούν τα μέτρα περιορισμού των κινήσεων, αποδεικνύοντας ότι γνωρίζουν να προστατεύουν τους εαυτούς τους και τους άλλους. Γιατί παρά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης, διατηρούν το αίσθημα συλλογικής μοίρας και καθήκοντος. Αναγνωρίζουν και υποστηρίζουν τις προσπάθειες όσων μάχονται στην πρώτη γραμμή. Των γιατρών, των νοσηλευτών, των εργατών της καθαριότητας, των εργαζομένων στις μεταφορές και στις υπηρεσίες που μένουν ανοιχτές για τα στοιχειώδη. Και περιμένουν από το κράτος, τους εργοδότες κι όσους κατέχουν θέσεις ευθύνης, να επιδείξουν την ίδια ευθύνη που επιδεικνύουν κι αυτοί.

Οι τραγικές ελλείψεις στα νοσοκομεία δεν είναι ατομική ευθύνη. Στην κρίση των μνημονίων και σ’ όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν, κάποιοι προσπάθησαν να ιδιωτικοποιήσουν τη δημόσια υγεία, αφήνοντάς την  βαθιά πληγμένη, σχεδόν ημιθανή. Είναι οι ίδιοι που σήμερα προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν την κρατική ευθύνη.

Η δημόσια υγεία είναι το άθροισμά μας. Αυτό από το οποίο αφαιρούνται καθημερινά συνάνθρωποί μας που χάνουν τη ζωή τους…

Θα λογαριαστούμε μετά. Αυτό που προέχει τώρα είναι κάθε νέα μέρα που ξημερώνει να μας βρίσκει όλους υγιείς και παρόντες.