Oι κυβερνώντες ακούν την κραυγή αγωνίας από τη Β’ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Γ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ»;

Στην Ιρλανδία η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι εντάσσει τις ιδιωτικές κλινικές στο δημόσιο σύστημα της χώρας για όσο διαρκέσει η κρίση πανδημίας. Περί τα 2.000 κρεβάτια, εννέα εργαστήρια και χιλιάδες προσωπικού εγγράφονται στο δημόσιο σύστημα, όπως ανακοίνωσε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση μοιράζει χρήμα στις ιδιωτικές κλινικές και χειροκρότημα στα δημόσια νοσοκομεία. Απ’ όλη τη χώρα ακούγονται ολοένα και περισσότερες κραυγές αγωνίας. Στη Β’ ΜΕΘ του νοσοκομείου «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ» της Θεσσαλονίκης ο διευθυντής και το προσωπικό μιλούν για δραματική κατάσταση, εξαιτίας των σοβαρών ελλείψεων σε μέσα προστασίας, ακόμη και μάσκες. Και κάνουν έκκληση προς όποιον μπορεί να βοηθήσει.

Τα ωραία μεγάλα λόγια δεν αρκούν. Ας αφήσουν οι κυβερνώντες τις ιδεοληψίες τους κι ας στηρίξουν ουσιαστικά το ΕΣΥ. Δεν αρκεί να ντύσουμε -όπως λένε κάποιοι- την Ελλάδα στα γαλανόλευκα για να υπάρχει εθνική ομοψυχία. Αυτή τη δύσκολη ώρα χρειάζεται να «ντύσουμε» και να θωρακίσουμε γιατρούς και νοσηλευτές με στολές, μάσκες και ό,τι άλλο ειδικό μέσο προστασίας χρειάζονται επειγόντως, για να δώσουν τον αγώνα στις ΜΕΘ, να κρατηθεί το ηθικό όλων ψηλά, να σωθούν ζωές.

Δεν θα μείνουμε αναίσθητοι

Άρθρο στο Speedynews.gr

Τα περιοριστικά μέτρα μετακίνησης για την αποφυγή διασποράς του κορoνοϊού έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να μεταβάλουν δραματικά την καθημερινότητά μας. Οι περισσότεροι αναζητούμε διαφυγή στο διαδίκτυο, εκεί όπου συγκεντρώνεται πλέον η συντριπτική πλειοψηφία του ενδιαφέροντος και μπορεί να εκτονώνεται εξ αποστάσεως-για πόσο άραγε- η ανάγκη για κοινωνική επαφή. Η επιθυμία της εξόδου και της συνάντησης.

Νέες κοινότητες, νέα διάσταση της δημόσιας σφαίρας. Στο Facebook, το Instagram, το Netflix, τις διαδικτυακές εκδόσεις των μεγάλων εφημερίδων, τα ειδησεογραφικά σάιτ, το Youtube και σε πλήθος άλλων εφαρμογών, από  γυμναστική μέχρι ηλεκτρονικά  ημερολόγια, ο κόσμος κοιμάται και ξυπνά δικτυωμένος. Από μακριά, με μόνη επαφή αυτή του δαχτύλου στην οθόνη της συσκευής.

Η αναγκαιότητα της παραμονής στο σπίτι δεν αμφισβητείται. Είναι η άμυνα απέναντι στον κορoνοϊό, μιας και το κράτος δεν φαίνεται να κόπτεται ιδιαίτερα για την αντεπίθεσή μας, που είναι τα τεστ ανίχνευσης του ιού. Δεν γνωρίζουμε πόσο θα διαρκέσει όλο αυτό. Αλλά, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι θα αφήσει σημάδι στο σώμα της κοινωνίας. Ακόμη και στα δικά μας.  Τα κιλά προστίθενται, οι θερμίδες δεν χρειάζονται γιατί δεν καίγονται, τα κορμιά παχαίνουν, οι αισθήσεις αδυνατίζουν…Όσο απαγορεύεται να αγγίζεις, τόσο η αφή θα ξεθωριάζει. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν βρεθήκαμε τόσο μαζικά αποκομμένοι απ’ όλα εκείνα τα στοιχεία που μας ξεχωρίζουν ως ανθρώπους. Τη φυσική επαφή με τον δίπλα, τον συγκαθιστό χορό. Μοιάζει σαν ειρωνεία το γεγονός ότι ο κορoνοϊός χτυπά πραγματικά τις αισθήσεις της γεύσης και της όσφρησης. Παροδική η απώλεια, αν κάποιος βγει αλώβητος από αυτή την αναμέτρηση.
Η επόμενη μέρα, μετά από αυτή την μάχη,  δεν θα μας βρει αναίσθητους. Ο αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία θα περάσει ξανά μέσα από την αναζήτηση της επαφή μας με τον άλλον. Αυτήν που μας στήριξε στα πιο δύσκολα και μας έκανε συνανθρώπους. Δηλαδή, πραγματικούς ανθρώπους.

#ΑπόΚοντά – Η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης

Άρθρο στο speedynews.gr

Κανείς δεν ξέρει αν ξημερώνει μια νέα μέρα ή μια νέα εποχή. Η πανδημία του κορωνοϊού μονοπωλεί τις συζητήσεις και καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας. Κλεισμένοι στα σπίτια τους, οι άνθρωποι δίνουν μια μεγάλη μάχη για την υγεία των ίδιων και των συνανθρώπων τους. Κυρίως, δίνουν μια μάχη απέναντι στον φόβο. Παρά τα fake news, που δημιούργησαν κλίμα και τελικά έστρωσαν το χαλί για την απαγόρευση της κυκλοφορίας, οι συμπολίτες μας τήρησαν και τηρούν τα μέτρα περιορισμού των κινήσεων, αποδεικνύοντας ότι γνωρίζουν να προστατεύουν τους εαυτούς τους και τους άλλους. Γιατί παρά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης, διατηρούν το αίσθημα συλλογικής μοίρας και καθήκοντος. Αναγνωρίζουν και υποστηρίζουν τις προσπάθειες όσων μάχονται στην πρώτη γραμμή. Των γιατρών, των νοσηλευτών, των εργατών της καθαριότητας, των εργαζομένων στις μεταφορές και στις υπηρεσίες που μένουν ανοιχτές για τα στοιχειώδη. Και περιμένουν από το κράτος, τους εργοδότες κι όσους κατέχουν θέσεις ευθύνης, να επιδείξουν την ίδια ευθύνη που επιδεικνύουν κι αυτοί.

Οι τραγικές ελλείψεις στα νοσοκομεία δεν είναι ατομική ευθύνη. Στην κρίση των μνημονίων και σ’ όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν, κάποιοι προσπάθησαν να ιδιωτικοποιήσουν τη δημόσια υγεία, αφήνοντάς την  βαθιά πληγμένη, σχεδόν ημιθανή. Είναι οι ίδιοι που σήμερα προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν την κρατική ευθύνη.

Η δημόσια υγεία είναι το άθροισμά μας. Αυτό από το οποίο αφαιρούνται καθημερινά συνάνθρωποί μας που χάνουν τη ζωή τους…

Θα λογαριαστούμε μετά. Αυτό που προέχει τώρα είναι κάθε νέα μέρα που ξημερώνει να μας βρίσκει όλους υγιείς και παρόντες.

«Καταστρέφουν την ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας! Αλήθεια, πού πήγε ο πατριωτισμός τους;»

Οι Θεσσαλονικείς  ζούμε  τις πλέον ντροπιαστικές στιγμές στην πολιτική μας ιστορία. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, στη μαραθώνια συνεδρίασή του στην Αθήνα, ανέτρεψε προηγούμενη γνωμοδότησή του και επιτρέπει την απόσπαση των μοναδικών, σε ιστορική σημασία και αξία,  αρχαιολογικών ευρημάτων στον υπό κατασκευή σταθμό του Μετρό στη Βενιζέλου.

Το «επιτελικό» κράτος της ΝΔ συσκέφθηκε παρασκηνιακά, αποφάσισε ερήμην της κοινωνίας και διέταξε, όπως μόνο γνωρίζει να κάνει. Μετά την οικονομία, την εργασία και το κοινωνικό κράτος, ο πολιτισμός γίνεται το επόμενο θύμα του.

Φαίνεται πως το δόγμα «νόμος και τάξη», που στην πράξη είναι «αυθαιρεσία και καταστροφή», έχει συνεπάρει τη δήθεν νεοδημοκρατική κανονικότητα. Εκτός από ανύποπτους κι ανυπεράσπιστους πολίτες που ξυλοκοπούνται, ξεγυμνώνονται κι απομακρύνονται απ’ τα σπίτια τους, το ίδιο παθαίνουν και τα υλικά τεκμήρια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Το ξεγύμνωμα της Θεσσαλονίκης από ένα μνημειώδες σταυροδρόμι της κεντρικής ρωμαϊκής λεωφόρου -από τον πιο ολοκληρωμένο αρχαίο δρόμο που έχει βρεθεί ποτέ επί ελληνικού εδάφους- ο οποίος επιβιώνει άθιχτος για 16 αιώνες στα σπλάχνα της, είναι μια πράξη που η κοινωνία και η ιστορία δεν πρόκειται να επιτρέψουν.

Η ρεβανσιστική κουλτούρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί ως κουλτούρα αυτού του τόπου. Ας συλλογιστούμε το λάθος κι ας αποφασίσουμε επιτέλους αν η πολιτιστική κληρονομιά μας είναι ενεργό μέρος της σύγχρονης, δημοκρατικής ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας. Ή αν είναι απλώς το άλλοθι για τη γραφικότητα και τις ψευδεπίγραφες ανάγκες του κομματικού μικρόκοσμού τους, που νομίζει ότι έχει λευκή επιταγή για να καταστρέφει ανθρώπους, σύμβολα και μνήμη.   

Καταστρέφουν την πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας και έχουν το θράσος να ορκίζονται σε ονόματα, κάνοντας μαθήματα πατριωτισμού.

Η ιστορία μάς καλεί κι είμαστε εδώ για να την υπερασπιστούμε!

Ο αρχαιολόγος που όρθωσε το ανάστημά του στους εκσκαφείς της Χούντας


Όταν ο εκσκαφέας άνοιγε τρύπες, στα μέσα του ’60, για το νέο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης και σκόνταψε στην Αρχαία Αγορά και τους Αρχαιολόγους!

Άρθρο στο tvxs.gr

Κάθε σκαπάνη που χτυπάει και που θα χτυπάει το σώμα της Θεσσαλονίκης, μοιραίο είναι να προσκρούει πάνω σε μνήμες του πολιτισμού της. Είτε έρχονται από τα χρόνια τα ελληνιστικά είτε από τα ρωμαϊκά, είτε από τα βυζαντινά είτε από πιο πρόσφατα έτη, το θέμα είναι να μην πληγώνεται αυτό το σώμα. Γιατί αυτού του είδους οι μνήμες είναι τα υποδόρια αγγεία της που τροφοδοτούν το σήμερα.

Αρκετά πριν από την πρόσφατη – που τείνει να εξελιχτεί σε τραυματική – περίπτωση του Μετρό, η Θεσσαλονίκη αναμετρήθηκε πολλές φορές με την «υπόγεια» ιστορία της και τις περισσότερες φορές  της έδωσε μια θέση στο φως. Χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα του Δικαστικού Μεγάρου, του οποίου η ανέγερση εξαγγέλθηκε και προγραμματίστηκε, από το σχέδιο Εμπράρ ακόμη, στο πάνω μέρος της πλατείας Δικαστηρίων (Η ονοματοδοσία προήλθε από αυτόν τον προγραμματισμό και ως σήμερα με αυτό το «βαφτιστικό» πολλοί αναφέρονται). Όταν το θέμα ανακινήθηκε το 1956 είχαν πραγματοποιηθεί ήδη οι πρώτες ανασκαφικές τομές και η συνέχεια αποτελεί έναν θρίαμβο των αρχαιολόγων, οι οποίοι με τον τρόπο τους διέψευσαν τη στεγνή και άκαμπτη αντίληψη για τα πράγματα, που συχνά τους αποδίδεται. 

Οι εμβληματικοί Μακαρόνας, Πελεκανίδης, Ανδρόνικος και κυρίως ο Φώτης Πέτσας ύψωσαν σχεδόν κυριολεκτικά το ανάστημά τους, προκειμένου να προστατευθούν τα διαφαινόμενα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, ιδίως μετά το 1962, οπότε και ήρθε στην επιφάνεια το Ωδείο, στην Πλατεία της Αρχαίας Αγοράς. Ο τελευταίος έμεινε στη ιστορία για την τολμηρή του κίνηση να αναστηλώσει τον μοναδικό κίονα της ανατολικής στοάς και ορθωμένος μπροστά του παράγγειλε στον απειλητικό χειριστή το εκσκαφικού- προς χάριν του Δικαστικού Μεγάρου- μηχανήματος: «Ρίξε τον κίονα κι εμένα μαζί!». Περιττό να υπενθυμίσουμε σε ποιες κυβερνήσεις ανήκε η σχετική επιμονή για την ανέγερση του Δικαστικού Μεγάρου. Κάπου εκεί στα 1969…

Κι όταν το πείσμα των αρχαιολόγων επικράτησε και το Δικαστικό Μέγαρο μετακόμισε στη σημερινή του θέση, βρέθηκε να πατάει πάνω σε απομεινάρια των βυζαντινών τειχών.  Πάλι επιλέχθηκε η λύση της – έστω άγαρμπης – συγκατοίκησης. Ακόμη και σε περιπτώσεις ήσσονος αξίας λειψάνων, όπως αυτά της οδού Γ’ Σεπτεμβρίου, στην ανατολική πλευρά της Διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης, επελέγη η λύση της υπερσκέλισής τους και όχι της μεταφοράς τους, όπως τότε πολλοί ζητούσαν. Ολόκληρος χαμός έγινε για τα απομεινάρια της «εσωτερικής» σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία χρησιμοποιούταν για την τροφοδοσία των στρατιωτών του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και που τελικά διεσώθησαν στο στρατόπεδο Κόδρα.

Μπροστά του, ο συρμός του μετρό που πλησίαζε,  αντίκρισε την ισχυρότερη απόδειξη της αστικής και εμπορικής ταυτότητας της Θεσσαλονίκης, τη ρωμαϊκή Εγνατία Οδό.  Την ώρα όμως που όλα ήταν ρυθμισμένα για τη συγκατοίκηση της προόδου με την Ιστορία, ήρθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τα θέσει εκτός τροχιάς. Με το “Αποφασίζομεν και διατάσσομεν”. Επειδή νομίζουν ότι με τέτοιες συνθήκες νικούν οι εργολάβοι τους αρχαιολόγους. Ο Πέτσας όμως, θα τους θυμίζει το αντίθετο. Μην μπερδευτείτε! Ο αρχαιολόγος!

Υποσημείωση: “Ο Φώτης Πέτσας και η Αρχαία Αγορά Θεσσαλονίκης”, Πολυξένη Βελένη (ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ, τομ.39/2010

To link του άρθρου:

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/rikse-ton-kiona-kai-mena-mazi